Baza wiedzy z zakresu medycyny estetycznej, ogólnej i chińskiej. Najlepszy Portal!

PORÓWNANIE TEORETYCZNYCH UJĘĆ PRAKTYKI REHABILITACJI

W trakcie charakterystyki trzech ujęć teoretycznych praktyki rehabilitacyjnej kilkakrotnie pozwoliłem sobie na dokonanie porównań między nimi. Obecnie chciałbym zestawić i porównać te koncepcje w spo-

W świetle przytoczonych kryteriów poszczególne podejścia teoretyczne do praktyki rehabilitacji nabierają dodatkowego sensu i jawią się w nieco innej postaci. Podejście traktujące rehabilitację jako przekazywanie wiedzy poja-‚ wiło się, kiedy nie istniała jeszcze praktyka rehabilitacyjna. W świadomości społecznej dominowały przekonania, że upośledzenie umysłowe to stan nieodwracalny, że nie ma sposobów, które mogłyby wpłynąć na jego poprawę. Podejście to było więc zbiorem koncepcji krytycznych w tym sensie, że doprowadziło do zmiany praktyki, społecznej stosowanej wobec upośledzonych umysłowo. W miejsce bierności, poczucia niemocy i działań opiekuńczych doprowadziło do powstania czynnego ustosunkowania się do upośledzonych umysłowo, ukierunkowanego na przeciwdziałanie zaburzeniu i udzielanie pomocy. Rozwój koncepcji teoretycznych nawiązujących do tego podejścia bardzo szybko doprowadził do zagubienia przez nie funkcji krytycznej. Zaczęto precyzyjnie określać cele kształcenia specjalnego, do tych celów dobierać odpowiednie metody ich realizacji, uwzględniając w tym wszystkim przedmiot oddziaływań, to jest upośledzonych umysłowo, ale pomijając w dużym stopniu to, jak w danym momencie przedstawia się kształcenie specjalne. Pojawił się klasyczny paradoks charakteryzujący rozwój nauki praktycznej – badacze zapatrzeni w przyszłość, dążąc do nowatorstwa i oryginalności koncepcji, zapominali o rzeczywistości, która ich otaczała. Praktycy także chcąc uniknąć zarzutu konserwatyzmu chętnie uczestniczyli w pogoni za nowoczesnością. Nie nadążano z dokładną oceną wartości dotychczasowej praktyki i przedwcześnie zarzucano ją, a następnie często odkrywano ją ponownie i upowszechniano jako nowość. Ten przerysowany i trochę złośliwy komentarz nie zniekształca istoty problemu. Można uznać, że podejście traktujące rehabilitację jako przekazywanie wiedzy ma bardzo mało właściwości teorii krytycznej. Podejście to wpływa na przekształcanie praktyki rehabilitacyjnej poprzez postulowanie coraz nowszych jej wersji. Ale nowe koncepcje nie opierają się wcale lub opierają się w zbyt małym stopniu na doświadczeniach gromadzonych przez dotychczasową praktykę.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.