Stosowanie wywiadu nieskategoryzowanego – kontynuacja

Równocześnie należy liczyć się z faktem, że wywiad nieskate- goryzowany nie dostarcza na ogół materiału ilościowego, gdyż przeprowadzany jest zazwyczaj wśród niewielkiej (nieporównywalnej statystycznie) liczby osób. Głównym jego zadaniem jest zdobycie materiałów o charakterze jakościowym, pogłębionym, pozwalającym na wykrycie motywów, okoliczności pewnych zjawisk, powodów powstawania opinii lub działań oraz pozwala na bliski kontakt prowadzącego wywiad z rozmówcą, jak też rozejrzenia się w środowisku.

Czytaj dalej Stosowanie wywiadu nieskategoryzowanego – kontynuacja

Tkanka mięśniowa w organizmie ludzkim

Wspomniałem w tym rozdziale o nieuleczalności dystrofii i rdzeniowego zaniku mięśni, ale przecież takich chorób mięśni jest więcej. Nie znamy też przyczyn ich powstawania. Ba, w przebiegu niektórych chorób ogólnych, mimo braku klinicznych objawów mięśniowych, stwierdza się wyraźne zmiany histologiczne w mięśniach (Irena Hausmanowa-Petrusewicz: Choroby mięśni. Warszawa 1977, s. 44). Oznacza to, że czynnik chorobowy daje w tym przypadku objawy niespecyficzne, że zmiany w organizmie wywołane przez ten czynnik stają się chorobą mięśniową zupełnie przypadkowo. Potwierdza to następująca wypowiedź z cytowanej książki: „Występowanie zmian «przypadkowych» nie dających się wytłumaczyć chorobą zasadniczą, nie jest rzadkie (wyniki sekcji) (…). Zmiany histologiczne wywołane niedotlenieniem, zaburzeniami elektrolitowymi, powstałe w zmianach infekcyjnych czy toksycznych mogą być do siebie podobne”.

Czytaj dalej Tkanka mięśniowa w organizmie ludzkim

JAK SIĘ POZBYĆ INNYCH NAŁOGÓW?

Każdy niepożądany nałóg lub nawyk – alkoholizm, przejadanie się, hazard, gryzienie paznokci, skręcanie włosów – można zaatakować w ten sposób. Konwersacją subiektywną zaszczep motywację do skończenia z nałogiem osobie, którą się zajmujesz. Tam, gdzie jest wola pozbycia się nałogu, znajdzie się też i sposób.

Czytaj dalej JAK SIĘ POZBYĆ INNYCH NAŁOGÓW?

Sympozjum Stowarzyszenia Radiestetów w Warszawie

Co robić jednak z kimś, kto nie jest i nie będzie lekarzem? Pisze Pan, Panie Stanisławie, że „weryfikacja bioenergoterapeuty może nastąpić tylko w warunkach klinicznych”. No dobrze, ale przecież jeszcze za Pana życia wszedł w życie zakaz wpuszczania bioterapeutów do szpitali. Dlatego też wszystkim, którzy doświadczają podobnych stanów, jak cytowana przed chwilą lekarka, radzę: zbierajcie dokumentację tego, co robicie. Bez niej, choćbyście dokonali rzeczy najpiękniejszych, nic one nie będą znaczyły. Kiedy zaś będziecie mieli kilkanaście udokumentowanych przypadków wyleczeń, z całym spokojem będziecie mogli stawić się przed komisją weryfikacyjną Towarzystwa Psychotronicznego w Warszawie.

Czytaj dalej Sympozjum Stowarzyszenia Radiestetów w Warszawie

Hospitalizacja w przypadku zapalenia wsierdzia – kontynuacja

Czas stosowania chemioterapii w leczeniu infekcyjnego zapalenia wsier- dzia, zgodnie z tradycją, powinien być nie krótszy niż 6 tygodni w niepowi- kłanej postaci choroby przez ostatnie 2 tygodnie leczenia antybiotyki można stosować doustnie. Chorzy operowani (z powodu wymiany zastawki lub innej operacji naprawczej) podczas czynnego procesu zapalnego we wsierdziu, widocznego śródoperacyjnie, powinni być leczeni nie krócej niż 4 tygodnie, niezależnie od czasu stosowania antybiotyku przed operacją. W przypadku ropnia, dużego nacieku zapalnego i zmian destrukcyjnych leczenie powinno być dłuższe, od 6 do 8 tygodni.

Czytaj dalej Hospitalizacja w przypadku zapalenia wsierdzia – kontynuacja

PENICYLINY

Cechą strukturalną penicyliny jest połączenie pierścienia beta-laktamo- wego z tiazolidyną, tzw. pierścień penam. Wrażliwość na beta-laktamazy oraz wąski zakres działania są podstawowymi słabymi stronami penicylin naturalnych. Podstawienia dokonywane z zamiarem poprawienia tych właściwości są z reguły okupione zmianą, często na gorsze, innych parametrów. Nie udało się np. dotychczas połączyć dobrej aktywności przeciwbakteryjnej z opornością na beta-laktamazy. Nowe preparaty z reguły nie są więc jednoznacznie „lepsze”, a tylko bardziej selektywne.

Czytaj dalej PENICYLINY

NORMALNA MIKROFLORA CZŁOWIEKA CZ. II

Główne skupisko bakterii tlenowych i beztlenowych znajduje się w przewodzie pokarmowym. Skład normalnej flory górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego ilustruje tabela 1-1. W jamie ustnej dominują paciorkowce tlenowe i beztlenowe, skład w przełyku jest podobny, ale z większym udziałem innych bakterii beztlenowych i pałeczek jelitowych. Żołądek w warunkach normalnych nie jest dobrym środowiskiem do rozwoju bakterii ze względu na kwaśny odczyn soku żołądkowego. U chorych z niedrożnością jest on łatwo kolonizowany przez bakterie jelitowe, a u chorych z krwawiącym wrzodem żołądka przez S. aureus (9, 16). W dwunastnicy skład drobnoustrojów jest podobny jak w jelicie, ale ich stężenie znacznie mniejsze. W jelicie cienkim dominują pałeczki jelitowe, zwłaszcza E. coli, a jelito grube jest zamieszkane głównie przez bakterie beztlenowe z rodzaju Bacteroides i w mniejszym stopniu Clostridium. U ciężko chorych i po stosowaniu leków powodujących supresję flory beztlenowej przewód pokarmowy jest łatwo kolonizowany przez potencjalnie chorobotwórcze drobnoustroje, w tym pałeczki Gram-ujemne o znacznej oporności.

Czytaj dalej NORMALNA MIKROFLORA CZŁOWIEKA CZ. II

TOKSYCZNOŚĆ A MECHANIZM DZIAŁANIA

Aby działanie leku in vivo było skuteczne, musi się on charakteryzować wybiórczą toksycznością dla komórki drobnoustroju i brakiem toksyczności dla komórek gospodarza. Aby spełnić ten warunek, idealny lek powinien działać na struktury i czynności komórki drobnoustroju, których nie mają komórki gospodarza. Pod tym względem bliskie doskonałości są antybiotyki beta-laktamowe. Ta grupa leków hamuje syntezę ściany komórkowej – struktury, którą mają tylko komórki drobnoustrojów. Co więcej, działają na ten etap syntezy, który zachodzi na zewnątrz błony komórkowej. Wśród znanych leków przeciwbakteryjnych beta-laktamy mają najmniejszą toksyczność dla człowieka, a ta cecha jest zdeterminowana ich mechanizmem działania.

Czytaj dalej TOKSYCZNOŚĆ A MECHANIZM DZIAŁANIA

Przeciwnicy bioterapii

Przeciwnicy bioterapii twierdzą, że w ciężkich przypadkach potrzebne są silniejsze środki, że „Naprawdę nie ma żadnych prawdziwych osiągnięć bez cierpień i morderczego wysiłku – twierdzi prof. Halikowski. – Być może znamieniem epoki jest niechęć do wysiłku, skąd każda łatwizna jest chwytliwa i dlatego szerzą się tak łatwo magiczne metody działania. Istnieje takie francuskie powiedzenie, że prawdziwych wartości nie mierzy się na applaudismetrze, czyli to co wywołuje chwilowy nawet gromki poklask, jest niewiele warte”. Teza ta sprawdza się tylko w obrębie określonego paradygmatu naukowego. Kiedy popatrzymy na „parametry możliwości” jakiegokolwiek zjawiska z innego punktu widzenia, np. technicznego, okazuje się, że to, co w jednej cywilizacji wyglądało na zupełnie niemożliwe, w drugiej było niezmiernie łatwe i proste. Tym zaś z lekarzy, którym wydaje się, że uprawianie bioterapii jest lekkie, łatwe i przyjemne, mogę tylko życzyć, aby stanęli naprzeciwko chorych ludzi bez możliwości przepisania leku, bez możliwości zaordynowania jakichkolwiek zabiegów, bez użycia skalpela ani wysłania choćby do sanatorium, Oczywiście nie należy z tym przemęczeniem przesadzać. Nigdy nie mogłem zrozumieć, kiedy pan Stanisław Nardelli twierdził, że po sześciu, ośmiu minutach seansu zbiorowego jest śmiertelnie zmęczony. Po upływie tej ilości czasu można się zmęczyć, prze- biegnąwszy dystans około trzech kilometrów, przepływając dystans kilkuset metrów, wspinając się w szybkim tempie na wzgórze o ostrym stoku, bądź utrzymując w rękach znaczny ciężar. Owszem, czuję się zmęczony po spotkaniach z pacjentami, ale upływ czasu mierzy się tu w godzinach, a nie w minutach.

Czytaj dalej Przeciwnicy bioterapii

Metody poznawania środowisk społecznych młodzieży

Badania empiryczne we wszystkich dziedzinach nauk społecznych usiłują podejmować problemy praktyczne ważne i formułować wnioski bezpośrednio użyteczne dla praktyki społecznej. Empiryczne badania z zakresu walki z alkoholizmem i szerzenia działalności profilaktycznej w różnych środowiskach powinny być skierowane na analizę rzeczywistości społeczno-wychowawczej, tj. wykrywanie wszystkich tych czynników, które w konsekwencji kształtują obyczaj pijacki, powodują alkoholizowanie się młodzieży, przestępczość, demoralizację itp.

Czytaj dalej Metody poznawania środowisk społecznych młodzieży