Baza wiedzy z zakresu medycyny estetycznej, ogólnej i chińskiej. Najlepszy Portal!

Motywy działania – dalszy opis

W pewnym stopniu analogiczna do dialektyki społecznego rozwoju jest dialektyka rozwoju indywidualnego. Dziecko staje wobec złożonego świata, który musi opanować. Dążąc do opanowania świata, wykonuje wiele zadań o wzrastającej trudności: opanowuje ruchy własnego ciała.,, sztukę .chodzenia, a także język, jako zasadniczy środek porozumiewania się z dorosłymi. Dziecko musi nauczyć się ubierać, poruszać, dbać o swoje rzeczy. Kolejne zadania stawia przed nim najpierw otoczenie rodzinne, a jeżeli znajduje się w przedszkolu to tam otrzymuje dalsze zadania. Z jednej strony istnieje więc aktywność dziecka jako zasadnicza cecha każdego organizmu, z drugiej – narastające zadania i coraz trudniejsze sytuacje, które dziecko rozwiązuje.

W zorganizowanym społeczeństwie jest to nauczanie młodzieży i uczenie się przez nią. Rozwój indywidualny odbywa się także przez niedostosowanie, jednostki do nowych zadań i przezwyciężanie przez nią trudności, opanowanie nowych umiejętności. Osiągnięte uprzednio nie zostają porzucone, lecz „przetworzone” i wchodzą w skład nowego stale rozwijającego się układu umiejętności.

Pragnienie szerokiej styczności i współpracy z dorosłymi, zdobycie własnego stanowiska w świecie, niezależności i uznania prowadzi do opanowywania coraz bardziej złożonych sytuacji i rozwiązywania coraz trudniejszych zadań. Jest to zasadniczo dialektyka indywidualnego rozwoju. Gdy zabraknie trudnych zadań, a zaspokojone są wszystkie potrzeby, opada poziom dążeń, następuje zastój w rozwoju. Nieustanne rozwiązywanie nowych zadań płynące z dysproporcji między sytuacją istniejącą a sytuacją, którą pragnąłby człowiek widzieć, stanowi źródło sił napędowych działania ludzkiego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.