Baza wiedzy z zakresu medycyny estetycznej, ogólnej i chińskiej. Najlepszy Portal!

MODELE FARMAKOKINETYCZNE

Prawidłowe leczenie wymaga uwzględnienia zasad farmakokinetyki. W celu właściwej interpretacji danych kinetycznych, także zawartych w niniejszej książce, konieczna jest jednak znajomość podstawowych terminów i zależności.

W tym rozdziale dokonano próby przedstawienia niektórych zagadnień, chociaż ze względu na małą objętość ich dobór musiał być bardzo arbitralny i niekompletny. Czytelnicy, dla których farmakokinetyka jest czymś zupełnie obcym, nie nauczą się jej z tego rozdziału, co najwyżej poczują jej przedsmak, jeśli doświadczą niedosytu (co jest intencją autora), to powinni się zapoznać z którymś z opracowań wymienionych w piśmiennictwie.

Zwykle procesy kinetyczne rozpatrujemy opierając się na tzw. teorii kompartmentowej. Przez kompartment rozumie się obszar jednorodny far- makokinetycznie, tzn. taki, w którym lek przemieszcza się swobodnie, zmiany stężenia zachodzą jednocześnie, wyjście zaś z tego obszaru jest związane z pokonaniem określonej przeszkody. Przeszkodą taką są zwykle błony komórkowe, kompartment więc często jest jednostką anatomiczną, ograniczoną nabłonkiem (np. łożysko naczyniowe lub płyn mózgowo-rdzeniowy). Jako kompartment można traktować również płyn wewnątrzkomórkowy, płyn pozakomórkowy, lipidy i wszelkie inne obszary, w których ruch leku podlega prawom jednakowym dla całego obszaru w odróżnieniu od „reszty” organizmu.

Często przyjmuje się, że cały organizm jest farmakokinetycznie jednorodny, tzn. że każdej zmianie stężenia leku we krwi towarzyszy jednoczesna identyczna zmiana w każdym innym punkcie organizmu. Takie przybliżenie, tzw. model jednokompartmentowy, chociaż mało precyzyjne, często bywa wystarczające. Jeśli nie, trzeba przyjąć, że lek przemieszcza się z określoną szybkością między krwią, czyli tzw. kompartmentem centralnym, a bardziej obwodowo położonym – co najmniej jednym – kompartmentem tkankowym.

O przyjęciu określonego modelu decydują szybkości przemieszczania się leku. Gdy np. szybkość przechodzenia leku między kompartmentem tkankowym a krwią jest znacznie większa niż szybkość eliminacji, wówczas stężenie w tkankach nadąża za zmianami we krwi i oba stężenia można traktować jako jednakowe. Jeśli jednak szybkość eliminacji znacznie przekracza szybkość przejścia leku z kompartmentu obwodowego do krwi, to zmiany stężenia w tkankach mogą być istotnie opóźnione wskutek „wąskiego gardła” między kompartmentem obwodowym a krwią. W tej sytuacji nie można założyć równoważności stężeń we krwi i tkankach konieczne jest więc przyjęcie modelu dwukompartmentowego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.