Baza wiedzy z zakresu medycyny estetycznej, ogólnej i chińskiej. Najlepszy Portal!

Miażdżyca – zmiany anatomiczne i mikroanatomiczne

Miażdżyca jest uogólnioną lub też specyficznie umiejscowioną chorobą naczyń krwionośnych. Uogólnioną, to znaczy występującą w wielu miejscach organizmu ludzkiego. Umiejscowioną, to znaczy występującą w pewnych określonych narządach wewnętrznych, takich jak, na przykład, mięsień sercowy, centralny układ nerwowy, naczynia tętnicze kończyn dolnych i naczynia krwionośne jamy brzusznej.

Istotą procesu miażdżycowego, jest odkładanie się pewnych substancji chemicznych w ścianach naczyń krwionośnych. Substancje te są rodzajem ciał tłuszczowych, takich jak cholesterol i kwasy tłuszczowe. Początkowo zmiany dotyczą ściany wewnętrznej (intima), naczynia krwionośnego, występując w formie drobnych – jednak widocznych gołym okiem – białych lub żółtych punktów. Stopniowo jednak powiększają się, zamieniając się w tak zwane plamki a potem w znacznie większe „blaszki”.

Jest to proces stopniowy, przebiegający miesiącami i latami. W rezultacie takiego rozwoju procesów miażdżycowych, dochodzi do stopniowego zmniejszenia się średnicy – kalibru – objętego miażdżycą naczynia krwionośnego. Jest rzeczą oczywistą, że w zmienionym miażdżycowo naczyniu krwionośnym następuje zmniejszenie przepływu krwi (współczesne teorie na temat powstawania procesów miażdżycowych znajdzie czytelnik przy końcu rozdziału).

Miażdżyca dotyczyć może prawie wszystkich naczyń tętniczych organizmu ludzkiego. W zasadzie jednak, największe i najbardziej typowe zmiany miażdżycowe występują w naczyniach tętniczych większego (aorta, tętnice szyjne, tętnice udowe) i średniego kalibru. Stwierdzono, na podstawie długotrwałych badań naukowych, że pewne tętnice, lub pewne odcinki tętnic, są predysponowane w sposób szczególny do rozwoju procesów miażdżycowych. Dlaczego tak się dzieje, nie wiemy.

Zwężenie miażdżycowe naczyń krwionośnych, doprowadza do powstania dysproporcji między zapotrzebowaniem w krew i tlen a rzeczywistą ilością krwi i tlenu dochodzących do różnorodnych części organizmu ludzkiego.

Można to objaśnić następującym przykładem: pacjent cierpi z powodu zaawansowanej miażdżycy kończyn dolnych. Jego naczynia tętnicze nie są w stanie dostarczyć odpowiedniej ilości krwi. W okresie spoczynku, jak łatwo można się domyśleć, pacjent może nie mieć żadnych dolegliwości. Jednakże w trakcie wysiłku fizycznego – gdy zapotrzebowanie na krew i na tlen jest większe – mogą powstawać pewne dolegliwości. Stale narastający po wysiłku i zmniejszający się w spoczynku, ból w kończynie dolnej może być pierwszym sygnałem procesu miażdżycowego. Ten rodzaj bólu nazwany został chromaniem przestankowym.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.