Baza wiedzy z zakresu medycyny estetycznej, ogólnej i chińskiej. Najlepszy Portal!

ELIMINACJA W ORGANIŹMIE

Biotransformacja w wątrobie nie jest zwykle główną drogą eliminacji leków chemioterapeutycznych, choć niektóre antybiotyki (np. amoksycylina czy klindamycyna) są metabolizowane w dość znacznym stopniu. Niezależnie od tego stężenie leków chemioterapeutycznych w żółci może być bardzo różne. Niektóre związki są wydalane czynnie przez komórkę wątroby i w związku z tym ich stężenia bardzo znacznie przekraczają stężenie w surowicy. Kategoria druga to związki występujące i w żółci, i we krwi w jednakowych stężeniach, a kategoria trzecia to leki, których stężenie w żółci jest mniejsze niż w surowicy.

Dość trudno przewidzieć, jakie związki będą wydalane w dużych stężeniach z żółcią. Lipofilność nie odgrywa tu większej roli, a różnice gatunkowe powodują, że wyniki badań na zwierzętach na ogół nie są wiarygodne. Wiadomo, że u człowieka stosunek stężeń w żółci i w surowicy jest zwykle duży dla penicylin (rekordowo wysoki, bo około 100 dla nafcyliny), a także dla niektórych (ale nie wszystkich) cefalosporyn, doksycykliny, makrolidów i linkosamidów stężenia aminoglikozydów natomiast są zwykle około 2-krotnie niższe niż we krwi. Podane powyżej zależności są ważne tylko wtedy, kiedy czynność wątroby jest prawidłowa zwłaszcza u chorych z żółtaczką nawet wymienione wyżej leki mogą w żółci występować w stężeniach zaledwie śladowych.

Wydalanie nerkowe może odbywać się przez przesączanie lub czynne wydalanie kanalikowe. Lek – wyłącznie frakcja nie związana z białkiem – jest przesączany w kłębuszkach nerkowych bądź wydzielany przez czynną sekrecję kanalikową. W trakcie zagęszczania moczu może on, lecz nie musi, być wchłaniany zwrotnie do tkanki nerkowej. Szybkość filtracji zależy od wielkości przepływu nerkowego i ciśnienia filtracji, a także – ponieważ przesącza się tylko frakcja wolna – od stopnia wiązania z białkiem. Jeśli lek jest wydalany przez przesączanie, to wydalanie przebiega jako proces rzędu pierwszego jeśli zaś jest wydalany czynnie, to kinetyka rzędu pierwszego jest zachowana tak długo, jak długo nośniki procesu nie zostaną nasycone. „Pojemność” procesu wydzielania kanalikowego jest jednak zwykle bardzo duża i w praktyce nie uzyskuje się we krwi stężeń, dla których sekrecja kanalikowa antybiotyku weszłaby w nasycenie.

Zagęszczenie moczu w świetle kanalika powoduje powstanie gradientu stężenia między światłem kanalika a tkanką nerkową. Tworzy to warunki dla zwrotnej dyfuzji leku, która zależy jednak od dysocjacji leku w moczu. W prawidłowym, kwaśnym moczu związki kwaśne zwykle łatwo są wchłaniane zwrotnie, natomiast związki zasadowe są znacznie zdysocjowane i ich wchłanianie zwrotne jest znacznie trudniejsze. Ułatwienie wchłaniania zwrotnego aminoglikozydów w moczu zasadowym może być przyczyną częstszego występowania uszkodzeń nerek w tych warunkach.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.