DIAGNOSTYKA MIKROBIOLOGICZNA

Płyn dializacyjny do badania bakteriologicznego pobiera się w dużej ilości, po czym zagęszcza przez wirowanie. Przejrzysty płyn zagęszcza się przez filtrację (18). Po zagęszczeniu próbkę należy przemyć jałowym roztworem fizjologicznym NaCl, zwłaszcza jeśli chory jest leczony antybiotykami (25). O powodzeniu leczenia decyduje szybkość diagnostyki. Badanie mikrobiologiczne obejmuje:

– 1) bakterioskopię bezpośrednią preparatu sporządzonego z osadu i zabarwionego metodą Grama. Czułość badania określa się na 20 – 30%. Bakterioskopia rzadko stanowi wskazówkę do prawidłowej chemioterapii w przypadku zakażeń bakteryjnych, natomiast jest niezawodna w zakażeniach grzybiczych

– 2) hodowlę – osad lub płyn zagęszczony przez filtrację posiewa się na zestaw podłoży płynnych i stałych, umożliwiających izolację i identyfikację czynnika etiologicznego zakażenia. Zidentyfikowanie czynnika etiologicznego do gatunku jest także wskazówką co do prawdopodobnego źródła zakażenia. Czułość metod hodowlanych w zależności od techniki posiewu i rodzaju użytych podłoży mieści się w granicach od 75 do 94% (24). W około 10% wyniki badania mikrobiologicznego są ujemne.

Oprócz diagnostyki mikrobiologicznej istotną rolę w rozpoznaniu perito- nitis u chorych z CADO odgrywa określenie składu morfologicznego płynu dializacyjnego. Wzrost liczby granulocytów obojętnochlonnych powyżej wartości 100 kom./mm3 wskazuje na zakażenie i w tych przypadkach płyn dializacyjny jest wyraźnie mętny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *