Baza wiedzy z zakresu medycyny estetycznej, ogólnej i chińskiej. Najlepszy Portal!

BEZPOŚREDNI KONTAKT Z OSOBAMI UPOŚLEDZONYMI

Ważne informacje zawierają wyniki badań H. Hemminga, T. Laven- dera i R. Pilla (1981). Niski procent interakcji z upośledzonymi, przy jednoczesnym pozytywnym stosunku osób, które weszły w takie interakcje, wskazuje, że osoby te powinny dysponować innym prototypem upośledzonego lub wcale nie korzystać z tego prototypu zastępując go innym. Częściowo potwierdzają tę tezę badania S. Freemana i B. Algoz- zine’a (1980) wykazujące, że pod wpływem dodatkowych informacji zmienia się stosunek do upośledzonych, ukształtowany wcześniej procesem stygmatyzacji. Pewnym potwierdzeniem możliwości modyfikacji prototypu są również badania R. D. King i N. V. Raynes (1975).

Można przypuszczać, że bezpośredni kontakt z osobami upośledzonymi oraz uzyskiwanie informacji sprzecznych z posiadanym prototypem może doprowadzić do zmian w percepcji tych osób. Etykieta społeczna może przestać stanowić podstawę dla prototypu. Ten z kolei może ulec znacznemu wzbogaceniu, co będzie prowadziło do bardziej zróżnicowanego postępowania wobec osób upośledzonych. Być może w wyniku rozbudowania prototypu nastąpi rozwój odmiennych form postępowania wobec osób lekko i głębiej upośledzonych umysłowo. O ile w sytuacji braku kontaktów z upośledzonymi prawdopodobieństwo przypisania stigmy osobie lekko upośledzonej jest mniejsze od przypisania takiej samej stigmy osobie głębiej upośledzonej, to w sytuacji długotrwałych kontaktów prawdopodobieństwo stygmatyzacji w obu wypadkach jest podobne. Jednak proces stygmatyzowania jest mniej wyraźny w stosunku do osób lekko upośledzonych. Różnicę w wynikach uzyskanych w badaniach R. D. King i N. V. Raynes oraz w badaniach H. Hemminga, T. Lavendera i R. Pilla można Wyjaśnić istnieniem zróżnicowania we wcześniejszych doświadczeniach z osobami upośledzonymi.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.