Baza wiedzy z zakresu medycyny estetycznej, ogólnej i chińskiej. Najlepszy Portal!

Badanie na rodzicach i ich upośledzonym potomstwie

Po przeprowadzeniu wszystkich wywiadów oceniano uzyskane odpowiedzi na skalach szacunkowych odpowiadających wyróżnionym właściwościom autoprezentacji. Skale te zostały zamieszczone w pracy A. Bandury i R. W. Waltersa (s. 368-386). Procedura oceniania przebiegała następująco. Student przeprowadzający wywiad odczytywał zadawane pytania i udzielane przez rodziców odpowiedzi,- natomiast inny student określał na skali 5-stopniowej nasilenie danej właściwości autoprezentacji na podstawie uzyskanych informacji. Z badań Bandury i Waltersa wynika, że zastosowane skale pomiarowe cechują się wysoką rzetelnością można przypuszczać, że również nasze wyniki są wiarygodne. Aby się jeszcze upewnić, czy poszczególne etapy procesu badawczego przebiegały prawidłowo, osobiście powtórnie przeprowadziłem wyrywkowy wywiad w stosunku do pięciu par rodzicielskich. Nazywam ten wywiad wyrywkowym, ponieważ zadawałem wszystkim badanym te same pytania odnoszące się do pięciu właściwości autoprezentacji. Następnie oceniłem uzyskane wypowiedzi na odpowiednich skalach i określiłem za pomocą współczynnika „tau” Kendalla zgodność ocen studenckich z oceną własną. Współczynnik zgodności uzyskał wartość równą 0,89. Można więc sądzić, że zarówno na etapie prowadzenia wywiadu jak i na etapie szacowania wyników studenci pracowali rzetelnie, a również zastosowana metoda okazała się rzetelna.

Do pomiaru poziomu rozwoju społecznego zastosowana została pierwsza część Skali Zachowania Przystosowawczego K. Nihiry, R. Fostera, M. Shellhaasa i H. Lelanda w opracowaniu J. Kostrzewskiego (1975). Jest to aktualnie najbardziej popularne na świecie narzędzie pomiaru tej właściwości u osób upośledzonych umysłowo. Również w tym wypadku pomiaru dokonali studenci w trakcie trwania obozu naukowego. Ocena poszczególnych zachowań odbywała się na podstawie dokonanej obserwacji upośledzonych umysłowo, rozmowy z nimi oraz rozmowy z członkami personelu instytucji, w których byli oni rehabilitowani. Za miarę poziomu rozwoju społecznego uznano sumę wyników surowych uzyskaną przez badanych we wszystkich podskalach pierwszej części zastosowanego narzędzia badawczego.

Zasady doboru osób badanych i ich charakterystyka. Badaniami objęto osoby upośledzone i ich rodziców. W sumie przebadano cztery grupy osób. Jedną stanowili upośledzeni umysłowo w stopniu głębszym, dorośli drugą ich rodzice, trzecią rodzice dzieci głębiej upośledzonych oraz czwartą rodzice dzieci lekko upośledzonych umysłowo. Podstawowym kryterium selekcji osób do badań był poziom rozwoju intelektualnego upośledzonych umysłowo. Kryterium to decydowało również o wyborze osób do grup rodzicielskich.

W pierwszym etapie doboru badanych wylosowano spośród umiarkowanie i znacznie upośledzonych uczniów szkoły życia grupę piętnastu osób w wieku 8 – 10 lat. Wszyscy uczniowie chodzili do szkoły co najmniej 1 rok. Następnie, określono podstawowe dane demograficzne ich rodziców. Odpowiednio do tych danych wyselekcjonowano rodziców dzieci lekko upośledzonych uczęszczających do szkół specjalnych. Ponieważ byłyby trudności z doborem drugiej grupy rodziców odpowiadających w pełni cechom demograficznym grupy pierwszej, dlatego z pierwszej grupy wyłączone zostały dwie osoby. Tym samym dalszymi badaniami objęto 13 rodziców dzieci głębiej upośledzonych oraz 13 rodziców dzieci lekko upośledzonych. Tabela 12 w dwóch kolumnach przedstawia podstawowe dane o rodzicach z tych grup i ich dzieciach.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.